ZΩΓΡΑΦΙΚΟ HΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, 7. Σεπτ. 2021

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, απόσταγμα ζωής

Η ΖΩΗ ΤΟΥ είναι κομπολοϊ από διώξεις, συλλήψεις, φυλακίσεις, βασανισμούς και εξωρίες.
Παράλληλα η καλλιτεχνική του δημιουργία είναι αυθεντική , νικηφόρα έκφραση των ιδανικών του και όχι στρατευμένη αυτοπροβολή. Επίσης είχε χωνεμένη μέσα του όλη την αείποτε ρωμαίικη μουσική.
Με όλα του τα χαρίσματά πάσχισε για ενότητα και συνεργασία διεστώτων πνευματικών και πολιτικών ρευμάτων.
Ο ενθουσιασμός του περιείχε την απαραίτητη για καλιιτέχνη δημιουργό ουτοπική φαντασία που τον καθιστούσε πνευματικό έφηβο.
Μπροστά στο λείψανότου υποκλινόμαστε με ευγνωμοσύνη γιατί ξαναχαρισε στο ελληνικό πνεύμα την ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ.

Mikis Theodorakis, a Distillate of Life

His life is a rosary of persecution, arrest, imprisonment, torture, and exile.
At the same time, his artistic creation is an authentic, victorious expression of his ideals and not militant self-promotion. It also had all the ever-present Romaíik music in it.
With all his talents he strived for unity and cooperation of current spiritual and political currents.
His enthusiasm contained the utopian imagination necessary for an artist to make him a spiritual teenager.
In front of his remains, we bow with gratitude because to the Greek spirit he gave back ecumenicity.
 
ZΩΓΡΑΦΙΚΟ HΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, 21-6-2021. ΔΕΥΤΕΡΑ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Με Γιώργο, Σοφία κ ΟΛΓΑ στη γαρδένιαστο Μαρούσι. Ατέλειωτες συζητήσεις.

Δίπλα το ΗΡΩΟΝ με προτομή ΓΕΩΡΓΙΟΥ του Β´ που τον σκότωσαν στη Θεσσαλονίκη , και , καθώς τρώγαμε, τον είδα να προβάλλει ανάμεσα σε δυο γιγαντόσωμους κορμούς πεύκων, από κείνους που τρυπάνε το ταβάνι στο κιόσκι του εστιατορίου ΓΑΡΔΕΝΙΑ κι είχε ένα ύφος βασιλικό υπεροπτικό , αλλά αέρινο σαν αχειροποιήτου αγάλματος, κι είπα μέσα μου «να τι είναι ο άνθρωπος , μια έκφραση, κι έλαμπε στο χρυσάφι του απομεσήμερου, κι έλαμπε και μας μιλούσε αυτή η μικρή κουκκίδα η πιο ζωντανή απ’ όλον εκείνο το πολύβουο ανθρωποβουητό κι έκοψα τη συζήτηση κι είπα «κοιτάξτε !κοιτάξτε εκεί!», πράγμα που δεν έπρεπε να κάνω.             

Τη νύχτα που πέρασε, κοιμήθηκα απνευστί μέχρι το πρωί. Όμως όλη νύχτα, μα όλη νύχτα, (ενώ δεν έβλεπα όνειρα ως εικόνες), πρόβαλλαν σκέψεις ωσάν συνομιλία με την ΠΑΝΑΓΙΑ που θα ζωγράφιζα σήμερα (για τον Μάξιμο). Είχα αγωνία από που να το πιάσω αυτό το υπερούσιο θέμα της Α χειροποίητης ζωγραφικής. Δεν ει χς ταραχή, αλλά σαν να κολυμπούσα σε θάλασσα εικαστικών αποριών.

Πρώτα πρώτα «πως να Σε ζωγραφίσω εγώ Εσένα την ΠΑΝΑΧΡΑΝΤΟΝ! Δώσε μου μίαν αποταγή από όλους κι όλα, δώσε μου προσήλωση σε Σένα, ν αδειάσω εντελώς, και να γεμίσω με το άχραντό χάδι Σου, να γίνω -παρά τη βρωμιά μου- Εικόνα Σου, να κολλήσω στον τοίχο, να με πάρεις μαζί με το Χριστουλη αγκαλιά Σου! Να μπορούσα Ν αγκαλιάσω τα χρώματα, να τα βγάλω απ’ την καρδιά μου και να τα σχηματίζω μίαν θείαν όψιν , η οποία να ομιλεί τη γλώσσα που δεν ακούγεται παρά μόνο από τις καρδιές, όταν είναι διάφανες από το χρυσοχριστοφώς».
 
ZΩΓΡΑΦΙΚΟ HΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΣΑΒΒΑΤΟ 19-6-2021

Στις 10.00 π.μ. Στο ΜΕΤΣ Με τον Δημήτρη ΚΥΡΙΑΖΗ και το Γιώργο ΚΟΡΔΗ ΕΙΔΑΜΕ ΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ Τις ΖΩΓΡΑΦΙΣΤΕΣ, ΟΠΟΥ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΠΟΓΕΙΩΝΕΤΑΙ ΧΑΡΗ ΣΤΟ ΒΑΘΥ ΤΟΥ ΜΕΡΑΚΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΗ, ΤΟ ΧΩΜΑ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΛΗ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ. ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΖΩΓΡΑΦΙΣΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΕΝΔΟΜΥΧΗ ΑΙΣΘΗΣΗ ΚΑΙ ΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ. ΣΤΙΓΜΗ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ (γιατί δεν βλέπω στους σημερινούς ζωγραφους μας τέτοιαν έκφραση).
 
ZΩΓΡΑΦΙΚΟ HΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18-6-2021

Ο Χριστός με έμαθε να μην παίρνω στα σοβαρά τίποτε το πρόσκαιρο. «Χωρίς Εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν». Πρώτα πρώτα ούτε τον εαυτό μου δεν μπορώ να πάρω στα σοβαρά. Τώρα τελευταία το Σταμάτη τον Νοιώθω κάπου πίσω, απόμακρα, να φλυαρεί με κάποιους τουρίστες στην παραλία για κάποια άσχετα προς εμένα θέματα. Είναι σαν ξένος η σαν κάποιος που κοντεύω να ξεχάσω. Μου κάνει και....παράσιτα». Ίσως και νάναι κάποιος που με συμβουλεύει σάπια πράγματα. Μου δυσκολεύει την πορεία και στη ζωή και στην ζωγραφική.

Ο Χριστός είναι ΑΥΤΟΥΡΓΟΣ κάθε ουσιαστικού που προκύπτει στη ζωή μου. Όχι μόνο στην πολιτική και κοινωνική πλευρά της ζωής.

Κι έρχεται ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ, ΑΦΕΑΥΤΟΥ ΤΟΥ. ΕΞΑΦΝΑ. ΑΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΑ. ΩΣ ΕΚΠΛΗΞΗ.

Και μου στελλνει και ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΞΑΦΝΑ.

ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΛΡΩΝ  αυτό το ονομάζουμε ΘΕΙΑ ΠΡΟΝΟΙΑ, η οποία -κατα τον Άγιο Πορφύριο-, είναι διακριτική, σιωπηλή, δεν αφήνει να καταλάβουμε ότι αυτή τα κάνει όλα, κι εμείς νομίζουμε πως «εγώ τον διάλεξα το φίλο μου το Γιώργο».
 
ZΩΓΡΑΦΙΚΟ HΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΡΙΤΗ 8-6-2021

ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΑ ΠΑΝΑΓΙΑΣ 292 cm x 162 cm

Σχέδιο

Βάση του σχεδιιου του προσώπου θα είναι - πρώτα ο Θεός - , η Παναγία κρητικής σχολής Οδηγήτριας στον Μερωνα Κρήτης.

Μέσα στη σταθερή αυτή δομή θα μπει ποιητικότητα και αίσθημα από το ΧΕΡΟΥΒΕΙΜ που θα γυρναει λίγο προς το δεξιά, όπως κοιτάμε εμείς. Δύσκολο να συνθέσουμε αυστηρή δομή με αισθαντική έκφραση. (Σ αυτά με βοηθάει ο ποιητικός ζωγράφος CHAGALL, ALLά θάθελα η ΕΚΠΛΗΞΗ ΜΑΣ ΝΑ ΜΗ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ).
 
ZΩΓΡΑΦΙΚΟ HΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΝΟΗΜΑ ΕΙΚΟΝΟΣ
Δευτέρα 31-5-2021

Η Εικόνα οφείλει να εκπηγάζει την ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΕΙΚΟΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΡΟΣ ΕΜΑΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕ. Αυτό επιτυγχάνεται 1) με το ΒΛΕΜΜΑ που μας κοιτάζει ο Άγιος και 2) με τη ΧΑΡΑ που μεταδίδει στον προσκυνητή της Εικόνος. Αυτά ως προς την βιωματική πλευρά του ΕΙΚΟΝΙΖΕΙΝ και του ΠΡΟΣΚΥΝΕΙΝ την Εικόνα.
Υπάρχει και υπόκειται στον ορθόδοξο εικόνισμό των Αγίων και 3) η ΦΩΤΑΓΩΓΙΚΗ διάσταση του εικονισμού. Αυτό ειλναι ο ρόλος του ιδιάζοντος φωτός , το οποίο αυτουργεί την κάθε ορθόδοξη Εικόνα. Είναι Φως, αλλά διαφορετικής τάξεως από το φως του ήλιου , ο οποίος μας προσφέρει το φυσικό, διοπτρικό φως που συνιστά τη λειτουργία της ΟΡΑΣΕΩΣ . ΤΟ διοπτρικό φως ακολουθεί τους νόμους της φυσικής οράσεως, ενώ το «ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΚΟ ΦΩΣ» είναι υπερφυές.
Και τα τρία αυτά μαζί συνεκφράζουν την αγαπητική σχέση που ενώνει αιωνίως τα ανθρώπινα πρόσωπα-μέλη του ΣΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ , η οποία μας ενώνει οντολογικά και με το Χριστό και μεταξύ μας. ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΔΗΛΑΔΗ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ! Την ΑΙΩΝΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ=ΕΚΚΛΗΣΙΑ ! Την ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ, ΟΠΟΥ ΟΛΟΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΑΝ ΟΛΟΥΣ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΑΝ. Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ, ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ, ΑΙΩΝΙΑ, ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΟΔΗΓΟΥΣΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΣΕ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΣΧΕΣΕΩΣ, ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΓΛΩΣΣΑ ΕΡΩΤΙΚΗ (με τη θεϊκή σημασία του έρωτος και όχι την αρχαιοελληνική, διονυσιακή).
Ας κρατήσουμε προς το παρόν τα δύο πρώτα, το ΒΛΕΜΜΑ και τη ΧΑΡΑ, που είναι πιο άμεσα κι εμπειρικά κατά την προσκύνηση των Αγίων Εικόνων. Έρχονται συχνά σε αντίθεση προς το αυστηρό ήθος που χαρακτήριζε άλλες εποχές, οπότε οι Εικονογράφοι απεικόνιζαν τους Αγίους βλοσυρούς. Ας θυμηθούμε και τις παλαιες προπολεμικελς φωτογραφίες που εκφράζουν αυστηρά ήθη στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. ( Όλοι οι παππούδες μας εικονίζονται στις προπολεμικές φωτογραφίες σε στάση προσοχής, σοβαροί προς το βλοσυροί και συνοφρυωμένοι). Τέτοιο ήθος είχαν κι οι Εικονογράφοι. Ας μη μείνουμε όμως δέσμιοι ηθών, αλλά ας ασπαστούμε κατά τον εικονισμό των Αγίων Εικόνων το ήθος της αγαπητικής ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗΣ ΧΑΡΑΣ , για το οποίο μιλάει πολύ συχνά ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ και το ονομάζει «ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ Η ΘΕΙΑ ΧΑΡΙΣ». Ο Αγιος ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ μας είχε πει: «τι πάει να πει βυζαντινή και ξεβυζαντινή τεχνοτροπία; Ο ΑΓΙΟΣ όταν είναι μέσα στη Θεία Χάρη, είναι όλος μέσα στο θείο φως. Αφήστε τις (ζωγραφικές) σκιές και την κατήφεια και δοστε στην Εικόνα ΟΜΟΡΦΙΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑ!»
 
ZΩΓΡΑΦΙΚΟ HΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, 21-5-2021
Λειτουργία Αγίου Κωνσταντίνου και Αγίας Ελένης στο Παρεκκλήσιο Αγίας Μαρκέλλας

ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΟΥ, ΤΑ ΚΑΜΑΡΙΑ ΜΟΥ

Ίσως η λύση του αινίγματος που λέγεται ΑΝΘΡΩΠΟΣ, να βρίσκεται στην εξής οξύμωρη τοποθέτηση: αν μπορούσε να κατορθώσει το δυσκολοκατώρθωτο ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙ Ο ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ , ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΦΡΣΣΜΕΝΟΣ ΜΕ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΤΡΟΠΟ, θα ανακάλυπτε κάτι πολύ ουσιαστικό για να ΥΠΑΡΧΕΙ ΩΣ ΥΠΑΡΞΗ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ.
ΤΟχουν πει πολοι αυτό αλλά, όταν λέμε Ν αγαπήσεις τιον εαυτιόμΣου δεν εννοούΜΕ φιλαυτία , αλλά την πραγματική αγάπη που θα τον οδηγήσει στην αναζήτησή της μίας και μοναδικής σωτηρριιας του εαυτού Του. Δηλ Ν αγαπήσεις τόσο ειλικρινά εαυτόν , ώστε να τον πάρεις τόσο στα σοβαρά, ώστε Ν αγαπήσεις και τα κόμπλεξ και τα λάθη εαυτού, και να αναζητήσεις τον ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΩΤΗΡΑ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ ΚΑΤΙ Η ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ Η ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ ΤΑ ΛΑΘΗ ΣΟΥ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙΣ ΣΤΟΝ ΣΩΤΗΡΑ ΤΟΝ ΕΝΑ ΤΗΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΑΥΤΟΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΟΥ ΜΕ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΛΑΘΩΝ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΕΑΥΤΟΝ. Σ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΕΝΑ ΣΩΤΗΡΑ ΜΗ ΔΩΣΕΙΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΟΝΟΜΑ. ΔΩΣΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΜΕ ΑΥΤΟΕΠΙΓΝΩΣΗ.
ΕΔΩ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΟΒΑΡΕΥΟΥΝ. ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΔΩΣΩ ? Το ιδιαζον της τοποθέτησης αυτής έγκειται στο γεγονός ΠΩΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΡΕΝΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ , ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΑΘΕΪΕΣ ΤΙΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟΠΟΙΟΫΜΕ ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΕΑΥΤΟΥ. ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΤΟ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΣΟΒΑΡΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗ ΣΟΥ ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ. ΑΥΤΟΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΜΗ ΜΑΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ. ΝΑ ΜΗ ΜΑΧΕΣΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΠΟΥ ΣΕ ΞΑΦΝΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΤΗΤΑ ΤΟΥ, ΔΗΛΑΔΗ ΠΟΥ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ ΑΚΟΜΗ ΩΣ ΑΠΕΙΛΗ ΕΑΥΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΑΦΕΘΕΙΣ ΣΤΟ ΒΑΘΥΤΕΡΟ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΦΤΙΑΧΘΗΚΕΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΚΙ ΟΜΩΣ ΤΟΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΩΣ ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΥΠΑΡΚΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΥΘΥΠΑΡΚΤΗ ΥΠΑΡΞΗ.
Το σπουδαίο αυτής της τοποθέτησης έγκειται στο ότι απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο που αρχιζει να καταλαβαίνει πως ο σκοπός δεν είναι να βαλτιωθή , ούτε να ξεχωρίσει με εφφετζιδικες προβολές του εαυτού στην κοινότητα. Απευθύνεται στην αλληλεγγύη μεταξύ όλων εκείνων που αγάπησαν τα λάθη τους και δεν μισούν τους «αλλόθρησκους». Σε όλους όσοι αγαπούν αυτό που δεν φαίνεται αλλά προϋποτίθεται.
Και το Αλλο κΆλό είναι πως Δεν προκαλεί κακό σε κανέναν διότι αδυνατεί Να βούλεται το κακό. Και πάλι σπουδαίο είναι πως μόλις ασπάσθηκε αυτόν τον τρόπο σκέψεως, ηρεμεί και γαληνεύει ουσιαστικά.
Όμως το καλό της τοποθέτησης αυτής δεν είναι ούτε στο να απαλλαγεί από την αέναη ανησυχία του υπάρχειν . Αλλά στο ότι διαπιστώνει πως ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟΣΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΕ ΠΟΙΟΝ Η ΣΕ ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΠΩΣ ΘΑ ΣΕ ΣΩΣΕΙ, ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΟΝΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ. Για παράδειγμα ένας ζωγράφος θα το αντιλαμβανόταν ως εξής: ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΩ ΟΛΑ ΤΑ ΛΑΘΗ ΠΟΥ ΚΑΝΩ ΣΤΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΝΑ ΔΕΧΘΩ ΠΩΣ ΟΛΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΛΑΘΗ ΟΠΩΣ ΕΓΩ ΚΑΙ Ν´ΑΦΕΘΩ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙΝ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΑΠΑΚΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΓΝΩΜΙΚΟΥ ΘΕΛΗΜΑΤΟΣ ΧΑΡΙΝ ΜΙΑΣ ΣΤΡΑΒΗΣ ΛΟΞΗΣ, ΤΡΕΛΛΗΣ , ΑΥΘΑΙΡΕΤΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ, ΟΠΟΥ ΜΕ ΟΔΗΓΗΣΕ ΜΑΚΡΑ ΘΗΤΕΙΑ ΣΤΟ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΠΙΔΙΩΚΩ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΘΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΜΟΥ ΑΛΛΑγβ ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΚΑΤΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΑΠΟ ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙΝ.
ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ,ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΚΤΙΒΙΣΜΟ , ΓΙΑ ΟΣΑ ΣΥΝΕΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΚΟΠΙΑΖΟΥΝ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ
ΕΠΙΤΥΧΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΠΩΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ,ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣΚΙ ΟΤΑΝ ΤΗ ΔΕΙΣ ΩΣ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΣΟΥ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΝ ΠΙΟ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗ, Η ΟΠΟΙΑ ΣΟΥ ΧΑΡΙΖΕΙ ΕΝΕΚΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΟΓΙΚΗΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΗΝ «ΚΑΡΙΕΡΑ», ΣΟΥ ΧΑΡΙΖΕΙ την ΙΕΡΗ ΕΚΕΙΝΗ ΧΡΥΣΗ ΣΤΙΓΜΗ, ΟΠΟΥ ΑΠΟΚΤΑΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΗΝ ΠΙΟ ΕΝΤΟΝΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΣΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ.
ΟΣΟ ΘΑ ΜΕΡΟΛΗΠΤΕΙΣ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΣΟΥ, ΘΑ ΧΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΜΟΛΙΣ ΑΡΧΙΣΕΙΣ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΕΣΑΙ ΠΩΣ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΣΑΙ ΩΣ «ΘΕΟ ΣΟΥ», ΔεΝ ΣΕ ΕΧΕΙ ΩΣ ΜΟΝΑΧΟΓΥΙΟ ΤΟΥ , ΑΛΛΑ ΑΓΑΠΑΕΙ ΕΞΙΣΟΥ ΟΟΟΟΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ «ΘΕΩΝ», ΠΟΥ ΕΣΥ ΠΟΛΕΜΑΣ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΕΠΕΙΔΗ ΑΓΑΠΗΣΕΣ ΠΡΩΤΑ ΤΑ ΛΑΘΗ ΣΟΥ.
 
ZΩΓΡΑΦΙΚΟ HΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΕΦΕ
5-9-2012, Πόρτο

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΕΦΕ
Σημείωση στο βιβλιαράκι «ΚΑΒΑΦΗΣ, μικρά κλασικά Ά´», Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ

Τι είναι το καλλιτεχνικό εφέ; Και πώς να το επιτύχεις; (Ο Ρίχαρντ Στράους το γνώριζε, δεν εξαρτάται από τα πολλά ή λίγα όργανα).
Κυρίως τι νόημα έχει; Διαφυγή από φτη ρουτίνα; Μια αναστάσιμη ανάσα μέασα στη θανατήίλα; Έκπληξη στην πλήξη; Φαίνεται σαν να ξεστρατίζει για να υπενθυμίσει στην αυτοβεβαιωμένη ταξιαρχία, πως αυτή είναι που ξεστράτισε. Πάντως θα έχει να κάνει με την επιθυμία. Η ηδονή που προκαλεί στιγμιαία το εφέ, δείχνει πως υπενθυμίζει απωθημένη επιθυμία. Μιαν βαθύτερη επιθυμία που συμβιβαστήκαμε να την ξεχνάμε. Είναι τάχα επαναστατικό ; Συχνά ξεπέφτει στο «δήθεν». Όμως μή μας παρασύρουν οι εκτροπές. Το εφέ υπάρχει στην τέχνη πάντα ως «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ». Πρέπει να έχει να κάνει με τη βαθύτερη επιθυμία του ανθρώπού. Δεν είμαστε σε θέση να την προσδιορίσουμε επακριβώς. Αλλά η σφοδρή βαθειά επιθυμία χαρίζει στο εφέ τη δόξα του.

Εννοείται πως ισχύει εδώ το του  Τσαρούχη: «ο καλός ζωγράφος ξέρει πού να σταματήσει». Και το Πατερικό «μείζων πασών των αρετών η διάκρισις».
 
ZΩΓΡΑΦΙΚΟ HΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, 13-11-1992

Αναστοχάζομαι τη χθεσινή βραδυά. Με κλειστά μάτια ξανάφέρνω μπροστά μου τις φωταψίες της γκαλερί και τη βουτιά μου μετά στο μυστηριώδες Παρίσι και χωρίς να το καλταλάβω ζωγραφίζω με τα όνειρα το κυβιστικό Παρίσι, φως- σκοτάδι, φανφάρες- σιωπή, συζητήσεις-στοχασμοί. Σκαλοπάτια που κυβίζουν το χώρο, σαν τις πλατειές θερμές δίπλα σε ψυχρές πινελιές του Σεζάν που αργότερα ενέπνευσαν τον κυβισμό του Πικάσσο.Ένας αέρας που διαπερνάει τα σπίτια, τα καμπαναριά, τις γέφυρες και τα ελικοειδή κύματάκια του ΣΗκουάνα. Σαν να αδιαφορεί για όλα. Απλά προσφέρει το χώρο του ως γήπεδο για να παίξουν παιχνίδι οι καλλιτεχνικές ψυχές. Και κύριε σ προσφέρει την απροϋπόθετη ΕΜΠΝΕΥΣΗ.Πως τα καταφέρνει το Παρίσι και -ως προς την γενναιόδωρη έμπνευση - , καθίσταται ΠΑΤΡΙΔΑ όλων των τρελών σαν και μας, ανεξαρτήτως πατρίδας, θρησκείας και παντοίων καημών.
 
ZΩΓΡΑΦΙΚΟ HΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΠΑΡΙΣΙ ΜΥΤΑΡΑΣ, Πέμπτη, 07.00 μ..μ., 12-11-1992 Gallery Flack.

Ο ταλαντούχος ΜΥΤΑΡΑΣ ο ΑΜΦΙΘΥΜΟΣ, που θέλει κι άλλη περισσότερη αναγνώριση, σαν παιδί που μεγάλοποιεί τα προβλήματα, έτσι από αφέλεια για να παραστήσει κάτι. Μα το αξίζει με το παραπάνω και τη δόξα και τον θαυμασμό μας και τη συμπάθεια.
Ήμουν στο Παρίσι το Νοέμβριο του 1992 συμμετέχων με τον «ΑΓΙΟ ΗΛΙΑ ΤΟΝ ΣΙΚΕΛΙΩΤΗ» στο SALON D´ AUTOMN που λαμβάνει χώραν κάθε Φθινόπωρο στο εκπληκτικό GRAND PALAIS. Eμάθα πως εκθέτει ο Μυταράς στην Gallery FLACK και πήγα το απόγευμα των εγκαινίων.
Η κυρία Flack , η γελαστή οικοδέσποινα της γκαλερί, έλεγε και ξαναλεγε δείχνοντας τους πίνακες : «φοβεροί dessignateurs οι Έλληνες !»
Έφθασα απ τους πρώτους, έγραψα στο βιβλίο Συγχαριτηρίων «ευχαριστούμε τον ζωγράφο για το δώρο που μας κάνει, τη ζωγραφική του». Ο ΜΥΤΑΡΑΣ ήλθε αργοπορημένος, ο κόσμος που τον περίμενε υπομονετικά ξέσπασε σε χειροκροτήματα, ήταν ....ωραίος σαν Έλληνας. Μπαίναμε στην πρώτη αίθουσα και μετά βγαίναμε έξω για να δούμε τη γειτονική δεύτερη αίθουσα. Εντυπωσιακή έκθεση. Τη χάρηκα με όλο μου το είναι.
Όταν έφευγα ξανακοιτάζω το βιβλίο και κάποιος είχε γράψει μετά από μένα: « Δημηλτρη, αφου και οι Παπάδες γίνανε τεχνοκρίτες, εγώ δεν γράφω τίποτα!». Κοιτάζω στο πλήθος διακριτικά και βλέπω, είχε έλθει ο πολύς Ηλίας Πετρόπουλος.
 
Copyright © 2021 Holy Icon. All Rights Reserved.
Joomla! is Free Software released under the GNU General Public License.